Starożytne korzenie – dzieje piękna

 

Dzieje fotografii to w pewnym stopniu skrócone dzieje piękna, a jego przetwarzanie i obudowywanie w kolejne teorie, pojawiające się już od samego Platona, można przyrównać do zmieniających się na przestrzeni ostatnich 180 lat koncepcji fotografii, w kontekście techniki, sztuki czy środka wyrazu, zwanego w ostatnich latach medium. Gwoli wyjaśnienia, za początek fotografii osobiście uznaję pierwsze zachowane zdjęcie, czyli Widok z okna pracowni Nicephore`a Niepce`a z roku 1827, a nie ? jak to jest powszechnie, Daguerre`a, który będąc mistrzem marketingu, zdołał wygrać wyścig o palmę pierwszeństwa, startując o 12 lat później…

W kontekście takich rozważań, warto nadmienić, że jedna z koncepcji piękna, jaką zapoczątkował Plotyn, mówi, że piękno zależy tak od proporcji jak i od duszy rzeczy, która się przez nie wypowiada – ?prześwieca? [jak to ujął Tatarkiewicz w swoich Dziejach sześciu pojęć]. Przez następne tysiąc lat, aż do Tomasza z Akwinu i dalej myślicieli renesansu, będzie owa koncepcja, w swojej definicji, do proporcji dodawać ?blask?. Ów blask [przeświecanie] towarzyszyć będzie skojarzeniom przy pełniejszym rozumieniu fenomenu aury, której jeden z myślicieli i teoretyków fotografii i sztuki w ogóle, Walter Benjamin, poświęcił sporo miejsca w swoich rozważaniach w l.30 XX wieku, a która jest moim zdaniem kluczem do pogodzenia się z pewnymi nieodwracalnymi zjawiskami w naszej współczesnej kulturze wizualnej.

 

Dodaj odpowiedź

Musisz się zalogować aby dodać komentarz.