Kuglarze emocjami stosują znaną w psychologii i socjologii formułę – aby zwrócić na siebie uwagę, jednostka buduje pejzaż wyimaginowanych zagrożeń społecznych, zajmując w nim jedno z centralnych miejsc, jako ostoja prawdy i bezpieczeństwa. To nic, że wcześniej ta sama jednostka dokonała dekonstrukcji owych prawd, ustami swojego guru – Jacquesa Derridy, a następnie ich istnienie zakwestionowała, zgodnie z teorią innego guru nowoczesności – Jeana Baudrillarda. Kto by się przejmował takimi nieścisłościami ?!

W oczywistości, że fotografia nie kłamie trwaliśmy sto kilkadziesiąt lat. Nagle stało się inaczej. Wiele elementów naszych zachowań społecznych zostało wyłowionych przez fotografię, która wzięła sobie do serca konieczność naprawy społeczeństwa. Sztuka postanowiła stać się kodeksem zasad życia, obrońcą uciśnionych, nawet, gdy są to niszowe mniejszości, choćby grupy zawodowe. Czytaj więcej »

                            Do góry nogami,  Wrocław, 2008

Fotografia, w swej nieodmiennej młodości, jaką wciąż prezentuje wobec zacnych matron – innych Sztuk, już w XIX wieku zapragnęła funkcjonować jako nośnik idei wykraczających poza medium umożliwiające rzeczywiste odwzorowanie sensu stricto. Czytaj więcej »

          Geniusz ma charakter przemyśleń na temat tego, co jest a co może już dawno nie jest fotografią i dlaczego tak się dzieje. Dlaczego ludzie wciąż podążają ścieżkami pogoni za nowym, częstokroć zapominając o dobrym? Obarczeni syndromem rozwoju, szukamy ratunku w pozornym postępie, który zakamuflowany zmianą, jest wg mnie regresem, w szczególności w postrzeganiu fotografii jako sztuki. Czytaj więcej »

                        Moje Karłowice, Wrocław, 2000

Wyżej wymieniony, pozornie zupełnie oderwany od fotografii fakt, pozwolił mi na wysnucie wniosku, że w całej różnorodności zachowań artystycznych, powiązania pomiędzy przyczynami takiego a nie innego myślenia są znacznie prostsze niż chcieliby twierdzić egzaltowani artyści. Sądzę, że sztuka musi być znacznie mniej skomplikowana, aby była traktowana poważnie przez potomnych. Czytaj więcej »

Rozwój naszej cywilizacji, tzw. białego człowieka, nieodmiennie nasunął pomysł, aby wszystko podłączyć do jednego strumienia zmian, jakie wg zwolenników, są nie tylko nieustanne, ale i dotyczą każdej dziedziny w równym stopniu, także sztuki, a w tym fotografii. Zapomniano, tak sądzę, iż nie wszystko zmienia się w jednakowym tempie, a to, co jest zmianą nie zawsze jest zmianą na lepsze – jakże sugestywnie określaną postępem. Czytaj więcej »

     Nie jest moją ambicją, aby w tej pracy opisać, a tym bardziej wytłumaczyć wszystko to, co dotyczy fotografii, w jej zmaganiu się z całym nawisem historii sztuki, przed jej wynalezieniem, jak i po. Byłoby niepodobieństwem streścić wszystkie teorie i z każdą polemizować lub też udowadniać jej przydatność czy słuszność. Czytaj więcej »

Jeżeli przebrnąłeś Drogi Czytelniku, przez wstęp przed wstępem, to myślę, że ten blog jest dla Ciebie. Prawdopodobnie nie kręci Cię   t a k a  sztuka współczesna. Geniusz traktuje o fotografii, o jej umiejscowieniu we współczesnej kulturze wizualnej, o jej pozycji, słabościach i sile przekazu. Poglądy zawarte na tym blogu są, jak najbardziej, wyłącznie moimi własnymi przemyśleniami na temat sztuki fotografii i jej związków z całą kulturą wizualną, jaka stała się naszym udziałem. Być może kiedyś, gdy teraźniejszość stanie się przeszłością, tak moje oburzenie, jak i zachwyt, stracą rację bytu. Wiadomo bowiem powszechnie, że poglądy i postawy starzeją się razem z nami, a ich mnogość i zmienność w czasie jest podstawą fascynacji życiem.

Serdecznie zapraszam! *

* Dzięki szlachetnej postawie Dawida Pakuły z V LO we Wrocławiu, w trakcie udzielania mi fachowej pomocy w uruchomieniu tego silnika, mogę już wystartować, )